Baliestatistieken: de drie cijfers die een organisatie in beweging brengen
Veel dashboards meten wat makkelijk te tellen is. Dit zijn de drie indicatoren die een publieksbalie echt veranderen.
Bijna alle gemeenten meten wel iets aan de balie. Een schrift, een teller, een export uit de afsprakensoftware. Het probleem is zelden een gebrek aan gegevens: het is dat ze voor geen enkele beslissing worden gebruikt. Er wordt geteld omdat het kan, niet omdat men weet wat met het resultaat te doen.
Het korte antwoord: drie indicatoren volstaan, op voorwaarde dat u ze kiest om wat ze in gang zetten. De reden van het bezoek, de wachttijd voor een tijdslot, en het aandeel aanvragen dat zonder bezoek wordt afgehandeld. De rest is documentatie, geen sturing.
De reden: waarvoor mensen echt komen
De bezetting van een balie is moeilijk te bepalen als u niet weet wat er wordt afgehandeld. De verdeling per reden is het enige cijfer dat naar een actie wijst: als aanvragen voor de burgerlijke stand de helft van de bezoeken uitmaken, moet u daar ingrijpen, en nergens anders.
Dat cijfer heeft nog een voordeel: het brengt het gesprek op gang. Een team kan ervan overtuigd zijn dat de telefoon overbelast raakt door vragen over ruimtelijke ordening, en ontdekken dat de belangrijkste oorzaak elders ligt. De telling beslecht een discussie die eindeloos voortsleepte.
De wachttijd: het cijfer dat de inwoner voelt
Het aantal nagekomen afspraken zegt weinig. De wachttijd om er een te krijgen, zegt alles. Die ervaart de inwoner, daar praat hij over met anderen, en die belandt in een brief aan de burgemeester als ze langer is dan redelijk lijkt.
Ze heeft een praktisch voordeel: ze is te vergelijken. Van maand tot maand, van reden tot reden, van de buurgemeente tot de eigen gemeente. En ze reageert snel op organisatorische beslissingen, wat haar een goede indicator maakt om te zien of een verandering effect heeft gehad.
Het aandeel dat zonder bezoek wordt afgehandeld
Dit is het minst gevolgde en meest veelzeggende cijfer. Welk deel van de aanvragen wordt geregeld zonder dat iemand langskomt, via een formulier, een automatisch antwoord, het online indienen van documenten.
Het meet de ademruimte van de afdeling. Als het stijgt, krijgt het loket weer tijd voor de situaties die dat nodig hebben: een inwoner in moeilijkheden, een complex dossier, iemand die de aanvraag nooit zelfstandig zal doen. Het burger-CRM maakt dat aandeel zichtbaar, reden voor reden.
Wat een dashboard niet mag worden
Een middel om medewerkers in de gaten te houden. Zodra een indicator dient om personen te vergelijken in plaats van organisaties, verslechtert hij: men leert goed tellen in plaats van goed ontvangen. De drie cijfers hierboven beschrijven een afdeling, geen werkplek.
Het mag ook niet met de hand worden bijgewerkt. Een overzicht dat iemand een uur per maand kost, sneuvelt uiteindelijk, vaak net wanneer het het nuttigst zou zijn. Beter drie cijfers die automatisch worden geproduceerd dan tien die aan het eind van het kwartaal worden gereconstrueerd.
Waar begint u?
Kies een referentieperiode, liever een hele maand dan een week, om onregelmatigheden op te vangen. Noteer de drie cijfers zonder iets te veranderen, en kies dan één actie op basis van het slechtste van de drie.
Meet een maand later opnieuw, met dezelfde maatstaven. Uitgebreide statistieken hebben alleen zin als ze met zichzelf worden vergeleken: één los cijfer beschrijft, twee naast elkaar bewijzen.