Naar de inhoud

Begroting 2027: inwoners beter helpen en tegelijk ruimte vrijmaken

Ongeveer één aanvraag per inwoner per jaar, die niemand telt. Waar een gemeente tijd van medewerkers terugwint, van de balie tot het kantoor van de burgemeester, met cijfers erbij.

Kantoor in het gemeentehuis: dossier van de gemeentebegroting 2027, uitgaventabellen en een computer met de verdeling van de overheidsuitgaven

Door Dominique Péré, algemeen directeur van HelloSpot, dat meer dan 700 gemeenten ondersteunt in hun contact met inwoners.

In het kort:

  • Een gemeente krijgt ongeveer één aanvraag per inwoner per jaar, en bijna geen enkele gemeente kan ze tellen. Die onzichtbare tijd is de grootste speelruimte in de begroting 2027.
  • Die tijd is te winnen in elke stap van het traject van een aanvraag: voordat hij binnenkomt, bij binnenkomst, tijdens de behandeling, bij het zoeken naar het juiste antwoord, bij de follow-up en de sturing.
  • Voorzichtige orde van grootte: 5 tot 20 euro per inwoner per jaar, met 10 als richtgetal. Zonder banen te schrappen: teams die meer aanvragen aankunnen.

Maak de berekening voor uw gemeente

Afhankelijk van uw werk: aan de balie leest u Vóór de aanvraag en Bij binnenkomst. Op een afdeling: De behandeling, Het juiste antwoord en Weten wat eerst moet. Bij de directie: Sturen in realtime en Wat dit betekent. Als bestuurder: AI, een copiloot op elk niveau.

Hoeveel aanvragen heeft uw gemeente vorig jaar behandeld? Ik stel die vraag vaak aan bestuurders en directies. Bijna niemand weet het antwoord. Dat is geen verwijt: er is niets waarmee je ze kunt tellen.

Toch is dat de vraag die ik dit jaar als eerste zou stellen. De lopende uitgaven van Franse gemeenten mogen in 2027 niet sneller stijgen dan de inflatie (La Gazette des communes). De inspanning die van de lokale overheden wordt gevraagd, wordt geschat op 6 tot 7 miljard euro, na die van 2025 en 2026 (Maire info). En als de loonkosten meer dan de helft van de lopende uitgaven uitmaken, valt de schaaf altijd op dezelfde plek: kortere openingstijden, vertrekkers die niet worden vervangen.

Ik denk dat de grootste speelruimte niet daar zit. Die zit in de aanvragen die niemand voorbij ziet komen. En die vindt u in elke stap van hun traject: nog voordat ze binnenkomen, als ze binnenkomen, als ze worden behandeld, als het juiste antwoord wordt gezocht, als ze worden gevolgd, als er wordt gestuurd. Dat traject wil ik met u volgen, stap voor stap, van het loket tot de kamer van de burgemeester.

Onzichtbaar werk is niet te sturen

Een gemeente krijgt ongeveer één aanvraag per inwoner per jaar. Een geboorteakte, een inschrijving voor de schoolkantine, een gat in de weg, een zaal om te reserveren, een klacht aan de burgemeester. Ze komen binnen via het loket, de telefoon, de e-mail, de post. Online blijft in de meeste gemeenten een randverschijnsel. En elke afdeling heeft haar eigen spreadsheet, mailbox en ordner, tot en met het kabinet van de burgemeester.

Wat dat oplevert, heeft iedereen gezien. In een gemeente in Bretagne vraagt mevrouw D., 74 jaar, aan de balie om een compostbak. De aanvraag gaat per e-mail naar de technische dienst, die per post een bewijs van woonadres opvraagt. De brief komt nooit aan. Drie weken later belt ze opnieuw. De telefooncentrale zoekt, belt, belt terug. Vier mensen, zes contacten, geen compostbak.

Vermenigvuldigd met duizenden aanvragen worden die minuten hele formatieplaatsen. De medewerker die zijn maandagochtend besteedt aan het sorteren van de e-mails van het weekend. Het dossier dat tussen twee afdelingen klem zit en uiteindelijk bij de algemene directie belandt. Maar die tijd staat op geen enkele begrotingsregel. Dus schaaft men aan wat zichtbaar is, niet aan wat geld kost.

Maak de berekening voor uw gemeente

De gebruikelijke oplossingen verplaatsen de last zonder hem te verlichten

Kortere openingstijden verminderen het aantal aanvragen niet. Ze verschuiven naar de telefoon en de e-mail, vaak dubbel.

Een vertrekker niet vervangen laat het werk niet verdwijnen. Het wordt verdeeld over wie blijft, met dezelfde middelen.

En de digitalisering is vaak in silo’s gebeurd: een portaal voor de burgerlijke stand, een ander voor gezinszaken, een derde voor ruimtelijke ordening. De inwoner weet niet waar hij moet zijn, dus hij belt. We hebben formulieren gedigitaliseerd. Niet de relatie.

Vóór de aanvraag: antwoorden zonder op te nemen

Een groot deel van de telefoontjes zijn geen aanvragen. Het zijn vragen. Hoe laat gaat het gemeentehuis open? Welke stukken voor een paspoort? Is de milieustraat op maandag open? Elke vraag kost aan de balie een paar minuten, en ze komen elke dag terug, op dezelfde tijden, terwijl de rij aan het loket langer wordt.

Een assistent voor inwoners op de website van de gemeente beantwoordt ze op elk uur van de dag. Hij gebruikt dezelfde referentie-informatie als de medewerkers en verwijst door naar de juiste procedure als die er is. Voor de drukste diensten, zoals identiteitsdocumenten, kan een spraakgestuurd antwoordsysteem hetzelfde doen aan de telefoon, ook voor mensen voor wie schrijven niet de beste weg is.

Voor de baliemedewerker is dat dezelfde vraag minder, twintig keer per dag. Voor het afdelingshoofd is dat een telefooncentrale die eindelijk opneemt wanneer een inwoner echt een mens nodig heeft. Uitgaan van één vermeden telefoontje per inwoner per jaar is voorzichtig. Bij vijf minuten per telefoontje is dat meer dan 800 uur voor een gemeente van 10.000 inwoners.

Bij binnenkomst: de bal niet missen

Alles begint met de manier waarop een aanvraag binnenkomt. Mist u op dat moment de bal, dan mist u de aanvraag. En dan heeft u een inwoner die het opnieuw vraagt, zich ergert en uiteindelijk de burgemeester schrijft. Een gemeente heeft vier ingangen, en een vijfde die vaak wordt vergeten. Laten we ze een voor een bekijken.

De post: het sorteercentrum automatiseren

Een kabinetschef van een stad in Bretagne zei me ooit dat de postverwerking hun sorteercentrum was. Alles gaat erdoorheen, iedereen wacht op wat eruit komt, en er mag niets kwijtraken. Vandaag gaat dat sorteren met de hand. Openen, lezen, stempelen, kopiëren, in het postbakje leggen, naar de afdeling brengen. Eén bakje dat tijdens een vakantie op een bureau blijft liggen, en een aanvraag wacht twee weken zonder dat iemand het weet.

Geautomatiseerd ziet dat er zo uit. De medewerker scant de ochtendpost in één handeling. De brieven komen in een map die de software uitleest. De AI leest elke brief, ook handgeschreven, herkent de aanvrager en de procedure, en maakt een volledige aanvraag aan, met de brief als bijlage, toegewezen aan de juiste afdeling. Voor gevoelige procedures gaan het kabinet of de directie automatisch in kopie. Geen postbakje meer, geen kopieën, geen zoekgeraakte post. In een kleine gemeente levert dat de gemeentesecretaris tot vijf uur per week op, die ze aan de balie besteedt.

E-mails: de algemene mailbox is een spambox geworden

Bij e-mails is het bijna hetzelfde, met een extra probleem. Het algemene e-mailadres van de gemeente staat leesbaar op de website. Robots halen het op, en het wordt een spambox. Dus wordt er een steeds strengere spamfilter geïnstalleerd, soms zo een die de afzender vraagt te bewijzen dat hij een mens is. De inwoner denkt een volledig dossier te hebben verstuurd. Drie dagen later ontdekt hij het bevestigingsverzoek, dat zelf in zijn ongewenste e-mail is beland. Intussen sorteert de balie met de hand wat door de filter is gekomen.

Op een maandagochtend, in een stad in het noorden van Frankrijk, zijn dat veertig brieven en e-mails die in het weekend zijn binnengekomen. Een container die niet is geleegd, drie geboorteaktes, de openingstijden van het zwembad, een gat in de weg, een onvolledig dossier voor buitenschoolse opvang. Alles moet worden gelezen, de juiste afdeling gevonden, doorgestuurd, beantwoord. De hele ochtend gaat eraan op.

Sorteren is precies waar AI goed in is. Een inwoner herkennen, de reden van een bekende procedure herkennen, de rest apart zetten. Echte aanvragen worden gevolgde aanvragen, naar de juiste afdeling gestuurd, met een ontvangstbevestiging die de inwoner vertelt wat er is begrepen en wie het oppakt. Een ontvangstbevestiging die de wet hoe dan ook voorschrijft (artikel L112-3 van de Franse Code des relations entre le public et l’administration). In de mailbox blijven alleen de paar procent waar niemand raad mee weet. De medewerker is rond 9.30 uur klaar met sorteren, en de rest van de ochtend gaat naar de mensen aan het loket.

Loket en telefoon: drie letters voor de inwoner, twee voor de reden

Aan het loket en aan de telefoon draait alles om de snelheid van invoeren. Vandaag noteert de medewerker het op een geeltje, of schrijft een e-mail aan de betreffende afdeling met een samenvatting uit het hoofd. Het adres wordt aan de telefoon gespeld en verkeerd genoteerd.

Met een goed ontworpen scherm zijn drie letters genoeg om de inwoner te vinden, en twee voor de reden. De aanvraag krijgt een tijdstempel en wordt toegewezen aan de juiste afdeling en de juiste persoon, zonder dat iemand eraan hoeft te denken. De medewerker voegt een paar woorden toe, scant het document dat de persoon hem aanreikt, en klaar. Dat is sneller dan een e-mail schrijven. En hij ziet meteen dat er voor deze persoon al een aanvraag loopt: in plaats van een dubbele aanvraag aan te maken, vertelt hij hoe ver die is.

In steden met meer dan 25.000 inwoners doet een aanmeldkiosk bij de ingang de eerste sortering. De bezoeker geeft aan waarvoor hij komt, wordt doorverwezen en opgeroepen als hij aan de beurt is. De baliemedewerker hoeft niet meer de hele ochtend te herhalen waar de burgerlijke stand is, en de verantwoordelijke ziet live wie er wacht, waarvoor en sinds wanneer.

Het vijfde kanaal: echt digitaal, dat alle andere ontlast

Een inwoner die de gemeente mailt, wil zijn procedure vanaf zijn computer of telefoon regelen. Vaak krijgt hij een pdf om te downloaden. Die moet hij printen, dus moet hij een printer hebben. Of invullen op zijn telefoon, waarvoor hij een beetje handig moet zijn met computers. En dan terugmailen, met een foto van een bewijsstuk die te groot is om te versturen. Voor de medewerker is het niet beter: weer een e-mail om te sorteren, en alles opnieuw invoeren. Dat is geen digitalisering. Dat is een brief in een andere envelop.

Online afspraken maken heeft laten zien wat echt digitaal verandert. Veel gemeenten zijn ermee begonnen na covid, midden in de paspoortcrisis. Het aantal telefoontjes halveerde vrij snel, en daalde daarna steeds verder, naarmate de gewoontes veranderden. De tijd die niet meer aan de telefoon werd besteed om te zeggen dat er geen tijdslot was, of om een afspraak te zoeken voor een inwoner in nood, ging naar de behandeling van de dossiers zelf.

Waarom stoppen bij paspoorten? Akten van de burgerlijke stand, het PACS (het Franse geregistreerd partnerschap), huwelijken, meldingen, schoolinschrijvingen: al deze aanvragen worden beter online ingediend, via een formulier dat meteen volledig binnenkomt. De aanvrager, de reden, de documenten: niets hoeft opnieuw ingevoerd te worden. Neem de schoolinschrijvingen, vaak nog een pdf-dossier dat per e-mail wordt verstuurd en dat zich in een paar weken opstapelt: met een gevolgd formulier komt u de piek door zonder de gebruikelijke extra krachten.

Elke aanvraag die online wordt ingediend, is een telefoontje, een e-mail, een brief of een bezoek aan het loket minder. De traditionele kanalen blijven open, dat is een kwestie van gelijke toegang. Ze worden de uitzondering, en wie ze nodig heeft, wordt beter geholpen omdat het loket niet meer overbelast is.

Een intergemeentelijk samenwerkingsverband op Corsica werkt al zo. Brieven, e-mails, formulieren: alles komt op één plek binnen en gaat rechtstreeks naar de afdeling die het behandelt, met een ontvangstbevestiging. Een klacht over een waterrekening, een container die niet is geleegd: dat loopt bijna niet meer via de receptie. Wat er nog binnenkomt, is de telefoon.

Bij elkaar opgeteld is dat een kwartier winst op elke brief of e-mail die niet meer gesorteerd, gekopieerd en doorgestuurd hoeft te worden. Bijna tien minuten op elk telefoontje dat direct wordt vastgelegd. En meer dan twintig minuten op elke aanvraag die online wordt ingediend, omdat er niets meer opnieuw ingevoerd hoeft te worden.

Afspraken: het tijdslot zonder de telefoon

Een afspraak telefonisch inplannen kost al gauw vijf minuten. Een tijdslot zoeken, een naam spellen, een nummer noteren, terugbellen om te verzetten. Als de inwoner zelf online reserveert, verdwijnen die minuten, en ontvangt de medewerker iemand die al weet welke documenten hij moet meenemen.

Blijft de gemiste afspraak. Zonder herinnering wordt ongeveer één op de vijftien afspraken niet nagekomen. Dat is telkens een half uur verloren tijd van een medewerker, en een tijdslot waar een andere inwoner op wachtte. Een sms de dag ervoor voorkomt het merendeel, en het vrijgekomen tijdslot wordt online weer geboekt.

Voor het afdelingshoofd worden de agenda’s gestuurd in plaats van ondergaan: u opent tijdsloten waar de vraag stijgt en ziet de werklast van de week. En de burgemeester hoort op de markt minder vaak de zin: “Ik krijg maar geen afspraak bij het gemeentehuis.”

Dezelfde logica geldt voor gemeentelijke zalen en evenementen. Beschikbaarheid, tarieven en foto’s online voorkomen de telefoontjes ‘alleen om even te vragen’ en de bezoekjes om te komen kijken. Inschrijvingen lopen vanzelf, de inschrijving sluit automatisch als het maximum is bereikt, en niemand houdt nog een lijst met de hand bij.

De afhandeling: een dossier, geen mailbox

Zodra de aanvraag binnen is, moet die worden afgehandeld. Ook daar gaat tijd verloren aan heen-en-weer.

Alles staat op één plek: de aanvraag, de documenten, de geschiedenis, de berichten. De medewerker vindt haar terug, wijst haar met één klik aan zichzelf toe en ziet of een collega er al mee bezig is. Iedereen weet wie wat doet, want alles wordt vastgelegd.

Ontbreekt er een document, of is het onleesbaar, onjuist of te oud, dan schrijft de medewerker de inwoner vanuit het dossier zelf. De AI helpt bij het formuleren van het bericht. De inwoner ontvangt het in zijn online overzicht, met een melding per e-mail. Hij ervaart precies wat hij kent van een online bestelling: zijn gewoonten worden niet overhoop gegooid. Zijn antwoord komt terug in hetzelfde dossier.

Zonder dat belt de medewerker, belt terug, stuurt een e-mail vanuit de eigen mailbox. Komt het antwoord, als het al komt, dan moet het dossier worden opgezocht om het erbij te voegen. Vaak raakt het zoek. En als de medewerker afwezig is, kan niemand de aanvraag verder brengen. In een gemeente in Occitanië valt een behandelaar ruimtelijke ordening drie weken uit door ziekte. Haar dossiers zitten in haar mailbox. Om ze over te nemen moet u ofwel wachten, ofwel haar mailbox delen.

Gedeelde mailboxen en gedeelde toegang zijn echter een beveiligingsprobleem. Op de dag van een hack ligt het gemeentehuis stil. U verliest het vertrouwen van de inwoners, en u verliest enorm veel tijd: uitzoeken wat er verloren is gegaan, de gevolgen inschatten, ongeruste inwoners te woord staan. In een centraal dossier logt elke bevoegde medewerker in met een eigen gebruikersnaam en tweestapsverificatie. De continuïteit is gewaarborgd zonder iets anders te delen dan het dossier.

Die continuïteit gaat ertoe doen. Als tijdelijke contracten niet worden verlengd en pensioneringen niet worden opgevuld, komen er steeds meer dossieroverdrachten. Dan is het beter dat die met één klik geregeld zijn.

Blijft het overtypen. Veel aanvragen belanden in een vakapplicatie: burgerlijke stand, ruimtelijke ordening, gezinszaken, technische dienst. Als het dossier daar rechtstreeks naartoe gaat, hoeft de medewerker niet meer over te typen wat de inwoner al heeft ingevoerd. Een paar minuten per aanvraag, en geen tikfouten meer in een naam of een adres.

Het juiste antwoord, zonder iemand te storen

Een aanvraag afhandelen betekent ook weten hoe. Wat is de procedure? Is er een raadsbesluit dat de kwestie beslecht? Wat zegt de regelgeving?

Het antwoord zit vaak in iemands hoofd, of in een ordner. Dus gaat u het vragen aan de collega, aan het afdelingshoofd, soms aan de algemeen directeur (DGS). Die onderbrekingen staan in geen enkel dashboard, en ze kosten veel.

Een kennisbank brengt die informatie samen en maakt haar doorzoekbaar in gewone taal. Ze stapelt de referentiebronnen: die van de staat en de overheidsdiensten, dan die van de regio, het departement en het intergemeentelijk samenwerkingsverband, en ten slotte die van de stad, met haar raadsbesluiten en interne procedures. Een medewerker vraagt welk tarief geldt voor een terras van twaalf vierkante meter: het antwoord noemt het raadsbesluit dat het vastlegt.

Voor een medewerker die net begonnen is, of die terugkomt na een lange afwezigheid, is dat het verschil tussen een week vragen stellen en een antwoord in een paar seconden. En dezelfde vraag krijgt hetzelfde antwoord, welke medewerker hem ook stelt.

AI, een copiloot op elk niveau

AI vervangt in dit verhaal niemand. Ze laat op elk niveau tijd winnen, van de medewerker tot de burgemeester.

Voor de medewerker leest ze de aanvraag en de documenten, vat het dossier samen, zoekt de procedure op en bereidt een conceptantwoord voor. De medewerker leest het na, corrigeert en beslist. Op een werkdag levert dat elke medewerker die ermee werkt ongeveer een uur op, voor de balie, de behandeling of de dossiers die echt denkwerk vragen.

Voor het afdelingshoofd vat ze samen wat er sinds gisteren is binnengekomen, wat vastzit en wie het te druk heeft. Het hoofd verdeelt de werklast in een paar minuten, in plaats van langs alle kantoren te gaan.

Voor de burgemeester is het nog sprekender. In een stad in de Rhône vertelde men mij lachend dat de halve stad met de burgemeester op school had gezeten. Dat geldt overal: een bestuurder is bekend, daarom is hij gekozen. Dus wordt hij op het marktplein aangesproken. “Ik heb op u gestemd, burgemeester, maar ik heb bezwaar gemaakt in mijn bouwdossier en ik heb nog steeds geen antwoord.”

Vandaag antwoordt hij: “Ik ga het nakijken.” De vraag gaat naar de algemeen directeur, dan naar diens adjunct, het afdelingshoofd, de medewerker. Het antwoord gaat dezelfde weg terug, een paar dagen later. Iedereen is er tijd aan kwijt geweest.

Met directe toegang antwoordt hij: “Ik kijk het na en kom over vijf minuten bij u terug.” Vanaf zijn telefoon vraagt hij de assistent hoe het met dit dossier staat, wat er is gedaan en wat vastzit. De AI raadpleegt het dossier in realtime. Een medewerker houdt zich ermee bezig. Het gaat om bezwaar tegen een geweigerde melding van bouwwerkzaamheden. Tien dagen geleden is er een document opgevraagd, en de inwoner heeft niet gereageerd: misschien heeft hij het bericht niet gezien. De burgemeester kan het hem meteen vertellen. En ligt de vertraging bij de afdeling, dan markeert hij de aanvraag met één bericht. De afdeling ziet het meteen, de directie staat in kopie, en niemand heeft de hele ladder af hoeven gaan.

U mag de bal bij de ingang niet missen. Tijdens de afhandeling ook niet. Op voorwaarde dat deze AI in Frankrijk wordt gehost, voldoet aan de AVG en dat iedereen er alleen ziet wat zijn rechten toestaan: over de gegevens van inwoners valt niet te onderhandelen.

Weten wat eerst moet

Een aanvraag heeft een levensloop. Ze is nieuw, in behandeling, wacht op een antwoord van de inwoner of van een andere afdeling. Soms zit ze vast. Ze is binnen de termijn, bijna te laat, of te laat: ten opzichte van de kwaliteitsnormen die de gemeente zichzelf heeft gesteld, of van de wettelijke termijn waarna het stilzwijgen van de gemeente als besluit geldt (het beginsel dat stilzwijgen geldt als instemming).

Als die statussen zichtbaar zijn, hoeft de medewerker niet meer te zoeken wat hij nu moet doen. Hij pakt de aanvragen op in de volgorde van hun echte prioriteit, die de directie heeft bepaald. En als een aanvraag niet opschiet, gaat ze naar het afdelingshoofd, en pas naar de directie als het hoofd haar niet heeft kunnen vlottrekken. Urgente zaken komen op het juiste niveau terecht, in plaats van allemaal op hetzelfde bureau.

Sturen in realtime, niet aan het eind van het jaar

Voor de directie blijft de vraag wat er gebeurt. Hoe ziet de activiteit eruit? Welke problemen spelen er nu? Vandaag wacht u op de rapportage aan het eind van de maand, soms van het jaar. De cijfers verzamelen is lastig voor een afdelingshoofd. Erop wachten en ze dan interpreteren is dat nog meer voor een directeur.

De gegevens bij de hand hebben, over elke gewenste periode, in tabellen en grafieken, is onbetaalbaar. Nog beter is het als u ze in gewone taal kunt bevragen. Hoeveel bouwaanvragen deze maand? Hoeveel te laat? Heeft een medewerker moeite met de zijne? Het zijn eenvoudige vragen, en ze zijn cruciaal om afdelingen te leiden.

De gegevens komen rechtstreeks binnen, zonder filter van een tussenpersoon. En ze komen wanneer het probleem er is, niet als het al voorbij is. In een periode waarin met minder personeel gewerkt zal worden, is dat wat het mogelijk maakt de krachten op de juiste plek in te zetten.

Een adjunct-algemeen directeur van een gemeente in de Essonne vat samen wat er bij hem is veranderd. Vroeger was een aanvraag een adres dat aan de telefoon werd gespeld, een e-mail om te sorteren, een bijlage om terug te vinden. Nu vindt de telefooncentrale de aanvraag in één seconde terug en kan de behandeling direct beginnen. “We digitaliseren niet om sneller te gaan, we digitaliseren om beter te dienen.”

Wat dit oplevert, en wat het niet betekent

De aannames zijn bewust voorzichtig. Ongeveer één aanvraag per inwoner per jaar. Gemiddeld een kwartier winst op elke aanvraag die van begin tot eind wordt gevolgd. € 20 per uur voor een medewerker, inclusief werkgeverslasten. 1.607 uur voor een voltijdbaan.

Een paar ordes van grootte. In een dorp van 2.000 inwoners dat geen paspoorten afgeeft, maakt alleen al het volgen van aanvragen zo’n 400 uur per jaar vrij: een kwart fte, € 8.000. In een gemeente van 10.000 inwoners die paspoorten afgeeft, met daarbij online afspraken maken, komt u boven de 3.000 uur, oftewel twee voltijdbanen. Als de helft van de administratieve medewerkers met AI werkt, nadert u de 8.000 uur, bijna vijf fte. In een stad van 30.000 inwoners zijn het volgen van aanvragen en de online afspraken samen al goed voor bijna 9.000 uur.

Per inwoner gerekend loopt de bandbreedte van € 5 tot € 20 per jaar. Die hangt af van twee dingen: de digitale volwassenheid van de gemeente bij de start, en hoeveel ze kiest te digitaliseren. Ik houd € 10 per inwoner aan als richtgetal, om aan de voorzichtige kant te blijven.

Elke gemeente is anders. Daarom heb ik de berekening online gezet, met zichtbare aannames. U kiest uw gemeente, de betrokken afdelingen en wat u zou willen digitaliseren, en u leest het resultaat af in uren, fte en euro’s: maak de berekening voor uw gemeente.

Dit cijfer betekent niet dat er banen verdwijnen. Het betekent stoppen met twee keer betalen voor hetzelfde werk. Beter georganiseerde teams met betere hulpmiddelen en een vleugje AI verwerken meer aanvragen zonder dat er iemand vervangen hoeft te worden. Ze kunnen in piekperiodes zonder extra krachten. En ze krijgen weer tijd voor wat bleef liggen: de adjunct-directeur uit de Essonne noemt de digitalisering van uitvaartzaken, de begeleiding van verenigingen en de opleiding van medewerkers.

Dit project vraagt geen meerjarenplan. Begin met één product of dienst met veel volume, bijvoorbeeld de afspraken voor identiteitsdocumenten. U telt de telefoontjes ervoor, u telt ze erna, en daarna breidt u uit. Deze zomer is een gemeente in de Yvelines begonnen met haar hitteregister. Ze heeft geteld. Nu neemt ze haar volledige relatie met inwoners op in haar begroting voor 2027.

De beperking van 2027 is echt. Ze kan ook de aanleiding zijn om eindelijk te kijken waar de tijd van de teams naartoe gaat, en een deel ervan terug te geven aan de inwoners.

CONTACT

U hoeft geen project op te zetten om te beginnen: maak in een paar minuten uw gratis omgeving aan.

Liever begeleiding? Laten we een gesprek inplannen.

Door op de knop te klikken, gaat u akkoord met ons privacybeleid.